Is samen slapen met je kinderen een goed idee?
Samen slapen met je kind roept veel emoties op. De ene maakt zich vooral zorgen, de andere vertelt dat het voor hun gezin net heel helpend is. Ondertussen zit jij ergens in het midden: moe, zoekend, met een hoofd vol tegenstrijdige adviezen.
Laat mij beginnen bij de kern:
er is geen universeel goed of fout in hoe jij 's nachts naast je kind ligt. Slapen is slapen.
De echte vragen zijn:
- Werkt dit voor jouw kind?
- Werkt dit voor jou?
- Werkt dit voor jullie gezin op langere termijn?
En: er bestaan geen slechte gewoontes, alleen gewoontes die niet (meer) werken voor jullie.
Twee herkenbare situaties
In mijn praktijk zie ik grofweg twee groepen ouders.
De eerste groep kiest bewust voor samen slapen. Ze zeggen dingen als:
- "We slapen allemaal beter zo."
- "Dit past bij hoe wij ouderschap zien."
Voor hen is samen slapen een gedragen keuze. Het geeft rust en klopt met hun waarden.
De tweede groep is er "ingerold". Zij vertellen:
- "Ik slaap geen minuut, maar ik weet niet hoe we eruit geraken."
- "Dit was nooit ons plan, maar we waren zó moe."
Samen slapen is dan geen keuze, maar een overlevingsstrategie. Overdag voelen ze dat het niet meer werkt.
Beide groepen verdienen erkenning. En beide groepen verdienen houvast.
Geen kamp voor of tegen
Samen slapen is geen karaktertest. Je bent geen betere of slechtere ouder omdat je kind bij jou of in een eigen bed slaapt.
Belangrijker zijn vragen als:
- Slaap jij hier zelf nog van?
- Helpt dit jullie gezin vooruit, of voelt het vooral als trekken en volhouden?
- Past dit bij jullie waarden én bij jouw grenzen?
Voelt samen slapen voor jullie helpend en kloppend, dan is dat oké.
Voelt het als overleven, dan is dat een signaal dat er iets anders nodig is. Niet dat jij faalt.
De grootste valkuil
Wat mij het meest zorgen baart, is niet dat een kind bij zijn ouders slaapt of in een eigen bedje ligt.
De grootste valkuil is dat ouders gaan geloven dat ze hun kind 's nachts níet mogen helpen:
- niet troosten
- niet wiegen
- niet geruststellen
- niet helpen richting slaap
Uit angst "slechte gewoontes" te creëren of de slaap "voor het leven te verpesten".
Daardoor gaan ouders tegen hun eigen intuïtie in, terwijl precies die betrokkenheid hun grootste kracht is.
Je verpest de slaap van je kind niet door hem te troosten.
Je verpest zijn hechting niet door hem te helpen inslapen.
Je verpest zijn hechting óók niet door hem stap voor stap autonomer te leren slapen, als je dat doet met nabijheid en respect voor zijn tempo.
En veiligheid?
Eén ding blijft wel belangrijk om te benoemen.
Voor jonge baby's is een eigen babybedje, in de buurt van de ouders, nog altijd de veiligste slaapplek. Als je (tijdelijk) kiest voor samen slapen, is het dus belangrijk dat je je daarover informeert en het zo veilig mogelijk maakt. Niet om je bang te maken, wel zodat je een bewuste, gedragen keuze maakt.
Dus: is samen slapen een goed idee?
Samen slapen met je kinderen kan een goed idee zijn.
Samen slapen kan ook géén goed idee zijn.
Het kan een goed idee zijn als het een bewuste keuze is waar iedereen beter of rustiger van slaapt en die past bij jullie waarden en context.
Het is geen goed idee als jij nauwelijks nog slaapt, het nooit jullie bedoeling was en je het alleen nog doet omdat je geen uitweg meer ziet.
Er is dus geen standaardantwoord dat voor elk gezin klopt. Er is alleen een eerlijke blik op jouw situatie, op dit moment, in jullie gezin.
Als je meer achtergrond en houvast wilt over hoe de slaap van je baby werkt en hoe je daar stap voor stap iets aan kan veranderen, dan vind je in mijn boek "En nu gaan we (echt) slapen. Vind de haalbare aanpak die werkt voor jou en je kind." een rustig, onderbouwd kader om je eigen keuzes rond samen slapen of apart slapen verder te verkennen.